-->

Tuesday, May 25, 2010

සමාධිගත සිතින්

   මල් සුවඳ සිල් සුවඳ හද පතුල අතුරලා
   භාවනා ගුණෙන් සිත සමාධිය පතුරලා
    ගඳ කිලිය කරන්නෙමි කෙලෙස් මල ඉවතලා
     බුදු පියාණෙනි උතුම් වැඩ ඉන්න ඉවසලා

රාග සිත් ද්වේශ සිත් මෝහ සිත් පිරිවරා
ආමි මම සසර මඟ නේක දුක් විඳ දරා
සසර මන්දිර බිදින දිව ඔසුව සිත් පුරා
දෙනු මැනවි ලැබ ගන්න නිවන් මග අතුරලා
Posted by at
Labels:

4 comments:

  1. ``` Outsider```May 25, 2010 at 9:06 AM

    දිව ඔසුව තමා තුල පවතියි. මිනිසුන්ගේ සියලුම ප්‍රයත්නයන් එය ඇස නොගැටෙන සේ මග හැරීමටයි. මිනිසා විශාලතම පරාජය ලබන්නේ තමන්ටමය.

    කවිය ලස්සනයි.

    ReplyDelete
  2. දිල්May 25, 2010 at 1:02 PM

    කවිපද වලට ලැබෙන්න ඕනෙ 100% ම පිටස්තරයාගෙ කොමෙන්ටුවෙන් ලැබිලා තියෙනවා මැණික්...

    පද ටික හරිම ලස්සනයි

    ReplyDelete
  3. AnonymousMay 25, 2010 at 2:18 PM

    කෙලෙස් මල අතුගා දමා
    අමා දම් රස සිත තුළ වඩා හිදුවා
    බවුන් වඩන්නට පෙරුම් පුරනා
    නුබේ සිත තුළම දිව ඔසුව පහල වේවා.........

    ReplyDelete
  4. විහඟ ගීතයMay 25, 2010 at 8:59 PM

    මල් සුවදක පැටලී එන වෙසඟේ
    සිල් සුවඳක යාවෙයි නිති සිතඟේ
    කල් දමමින් නොසිටිමු කල යුතුදේ
    පින කරගැන්මයි අද කලයුතු දේ

    ReplyDelete

Subscribe to: Post Comments (Atom)