"ප්‍රතිවිරෝධය සහ ගීතය"

සුළඟේ වැනෙන කොඩියක් නිසා දෙදෙනෙක් අතර නොනවතින වාදයක්. වැනෙන්නේ කොඩිය බව එක් අයෙක් කියන විට අනෙකා කියන්නේ වැනෙන්නේ සුළඟ බවයි. කවුද හරි? වැනෙන්නේ කොඩියද? සුළඟද? තර්කය මතම ඇලෙමින් මෙලෙස දෙදෙනාට දිගින් දිගටම නොනවත්වා වාද කළ හැක. තම මතයම සාධාරණී කරනය කිරීමට අවශ්‍ය නම් පොලු මුගුරු ගෙන සටන් කළ හැක. එහෙත් ඇත්ත වශයෙන්ම සෙලවෙන්නේ කුමක් යැයි ඔබ සිතන්නේද? සෙලවෙන්නේ  දෙදෙනාගේ මනස මිස අන් කවරක් වත් නොවේ. මෙය පරණ සෙන් කතාවකි.

අවශ්‍ය නම් ඔබට සෑම තැනම, සැම දෙයකම වෙනස් කම් දැකිය හැක. මිනිසුන් අතර, සංස්කෘතීන් අතර, ජාතීන් අතර, ආගම් අතර මෙන්ම එදිනෙදා පෙනෙන දකින සියළු දෙයහිම ඔබට වෙනස් කම් සොයා ගත හැක.මේ "වෙනස" ඔබේ අත්දැකීම් වලට සාපේක්ෂ වනු මිස සැබෑ වෙනසක් නොවේ. "වෙනස" වෙනුවට අපිට සමාන කම් දැකිය හැකි මනසක් ගොඩ නැංවේ නම් අප "ලෝකය" ලෙස දකින සියල්ල උඩු යටිකුරු වනු ඇත.
ප්‍රතිවිරෝධය එවිට පරිවර්තනය වනු ඇත.
ප්‍රතිවිරෝධතා දසතින් ඇසෙන විට සංහිඳියාව ගෙන එන්නේ ස්වභාව සෞන්දර්යයි.

පුරා සඳ කෙතරම් සුන්දරදැයි කෙනෙක් ඔබෙන් ඇසුවොත්!!!

හන්තානට පායන හඳ
ලස්සනයිද කියන්න
මා නොදකින ඒ පුරහඳ
ඔබට හැකිය දකින්න

අඳුරු ලලා වහිනා කල
සරසවි බිම තෙමෙන්න           
කුඩේ යටින් ඔබ යන කල
එපා තනිය දැනෙන්න

ලතා මඩුලු අත වනාවි
එපා අහක බලන්න
මා ගැන මතකය ගුලිකර
මහවැලියට දමන්න

හන්තානට පායන හඳ
ලස්සනයිද කියන්න
මා නොදකින ඒ පුරහඳ
ඔබට හැකිය දකින්න

(ගායනය අමරසිරි පීරිස්)


ඔහු එහෙම සිතුවට මට නම් හිතුන ඇය මෙහෙම කියන්න ඇති කියල. 
හිනැහෙනු දකිමි මම
පිරුනු සඳ හන්තාන මුදුනෙන්
සසල කරවයි සිත
මේ මලානික සඳවත
ඔබ ලඟ නොමැති කල

මේ වස්සානයයි
වැහි බිංඳු විසිරෙයි.
පිය නගමි මම තනිවම
මගෙ මල් කුඩේ යට.
කහ මල් පලස උඩ

ඇසෙයි ගායන වාදන
සරසවි රඟ මඩල තුල 
නොදැනේ තනිය මට
සිත තුල ඔබ
සිනාසෙන කල

නොබලමි කිසි ලෙසක
ලතා මංඩපයන් දෙස
මුසු කරමි මහවැලියට
නලියන මේ කඳුලු කැට 
ඔබ ගැන මතකයෙන් උපදින