"මෙහෙමත් වර්ගීකරණයක්"

මහාචාර්යවරු තිදෙනෙක් පොදු විවේකාගාරය තුළ සුහද සාකච්චාවක. විටෙක දේශපාලනයද, විටෙක රටෙහි ආර්ථිකය ගැනද මෙන්ම තවත් කී නොකී බොහෝදේ ඔවුන්ගේ මාතෘකා වී තිබින. ඒ අතරට සපැමිණෙන කවට කතා බහට අනුකූලව ඇසුනේ කොක් හඬලා සිනාසෙන ප්‍රමුදිත බවයි.
මේ සුපසන් කතා බහ අතරේ එක් අයෙකුගේ ජංගම දුරකතනය නාද වුනා. එහි සඳහන් අංකය කියවූ ඔහුගේ ඇහි බැමි අමුතු ආකාරයකට සකස්වී ගිය අතර වහ වහා ඇමතුමට පිළිතුරු බැන්දා.
"ඔව්, ඔව් මම මේ අතර මග. නෑ ..... නෑ ...... කොහොමටත් අද එහෙම වෙන්නෙ නැහැ. ඔව් ඉක්මනට එනවා. ඉක්මනට එනවා. හරි හරී මට අමතක වෙන්නෙ නැහැ."
ඇමතුම විසංන්ධි කළ ඔහු තුෂ්නිම්භූත වුනා. ඉන් අනතුරුව වඩාත් සිදුවූයේ අනෙක් දෙදෙනාගේ කතා වලට ඔහු හූමිටි තැබීම පමණි. සුලු කාලාන්තරයකින් අනතුරුව අනෙක්  දෙදෙනාගෙන් එක් අයකුටද දුරකතන ඇමතුමක් ලැබුනි. දුරකතනයේ අංකය දෙස බලමින් "හපෝයි" කියැවුන ඔහු හුන් තැනින් නැගි‍ටුනේ හරියටම විදුලු සැර වැදුනකු මෙනි.
"ආ ඔව් ඔව් මම මේ ඉන්නෙ සුපර් මාර්කට් එකේ. ...ඔක්කොම හරි. නෑනෑ අද නම් වරද්දන්නෙ නෑ."
දුරකතනය විසංන්ධි වුනා. නමුත් ඔහුගේ මුහුණ සුදුමැලි පාංඩු පාට වෙස් ගෙන තිබුනි. ඒ හා සමඟම ඉතිරිව සිටි අනෙකාගේද දුරකතනය නාදවුනා. "ජංගම පොලිස් සේවය" යැයි සිනාසෙමින් අනෙක් අයට කියමින් ඔහුද එකිනෙකට පරස් පර පිළිතුරු සපයනු පෙනුනි.
සුහද කතා බහ ඇන හිට තිදෙනාම මොහොතක දෙකක නිශ්ශබ්දතාවයක.
"කවුද බං ඇත්තටම මේ ජංගම දුරකතනය හොයා ගත් එකා?. මේක නොගෙනාවොත් ඒත් කචල්. off කළොත් ඒත් කචල්. පැය විසි හතරෙම පොලීසිය අපේ පස්සෙ."
"හ්ම්ම්ම් ..... මොනව කරන්නද? පිරිමි ඉන්නෙ වර්ග දෙකයි බං. B සහ AB."
"ඒක ඇත්ත B - බය, AB - අම්බානක් බය"
කාටද මේ බය? එය සඳහන් කළ යුතුම යැයි මම නොසිතමි. එහෙත් ස්ත්‍රී පාර්ශවයේ අර්ථ දැක්වීම වූයේ B - භයානක, AB - අති භයානක යන්නයි. එහෙයින්ම ජංගම පොලිස් සේවය නොවැළැක්විය හැකි යැයි කියනු ඇසුනි.