"මංසලක අතරමංව"

දුවා දරුවන් අහක බැලුවේ
මගේ වරදක් නිසාදෝ
දිවා ‍රැය නැති මගේ වෙහෙසෙන්
ආදරය අඩු වුනාදෝ

මුනුබුරන්ගේ කිරි සිනාවන්
දකින්නට නැති දුක් සුසුම්
නිවාගන්නේ කෙලෙසදැයි මට
කියා දෙනවද පුතුනි දැන්

මියෙන්නට පෙර එක් වරක් වත්
පියාණෙනි යැයි ඔබෙ මුවින්
අසන්නට හැකි වුනෝතින් මගෙ
සෙනේ ගිනි නිමවේ හදින්

මෙසේ අතපා මෙවන් මංසල
හිඳින්නට වේ යැයි එදා
ඉතා සෙනෙහෙන් හැදූ පුතු දැක
සිතූයේ නැත කිසි ලෙසා

වසා තිමිරය පුතුන් නෙත් තුල
අන්ධ බව ලැබුනිද අනේ
පියාණන් අද මෙලෙස මහ මඟ
දමා යන්නට සිත් වුනේ