"සර්ට උදව්වක්"

මේ දවස් වල නගරයේ ඉස්කෝලයේ උගන්වන වීරසේන සර්ට ලොකු ප්‍රශ්නයක්. වීරසේන සර් හුඟක් කැපවෙලා  තමන් දන්න හැම ක්‍රමවේදයක්ම යොදාගෙන උගන්වන කෙනෙක්. හැම පාඩමක් අවසානයේම ළමයින්ගෙන් තේරුනාද ඇහුවම හැම කෙනෙක්ම ඔලුව හොලවනවා. ප්‍රශ්න තියනවද ඇහුවම පංතියේ ඉන්න දක්ෂ ළමයින්ගෙන් කෙනෙක් දෙන්නෙක් ඉඳහිට ප්‍රශ්නයක් අහනවා. ඉතින් හැමදාම වීරසේන සර් හිතනවා
"ආ.. එහෙම නම් ප්‍රශ්නයක් නෑ පාඩම හොඳට ළමයින්ට තේරිලා ඇති" කියලා.
ඒත් වාරවසාන විභාගයේදී පිළිතුරු පත්‍ර බලන කොට තමයි වීරසේන සර් කලකිරෙන්නේ. සමහර ළමයි ඉන්නවා කියලා දුන්න සමහර පුංචි දේවත් තේරුම් නොගත්. ඊලග අවුරුද්දේ ඉතින් වීරසේන සර් වෙන විධි ක්‍රම හොයනවා ළමයින්ට උගන්වන්න. ඒත් අවසාන ප්‍රථිපලය ඒකමයි. ලඟදි දවසක වීරසේන සර් ගමේ ගිය වෙලාවක එයාට මුනගැහුනා විශ්‍රාම සුවයෙන් ඉන්න ගමේ ලොකු ඉස්කෝල මහත්තයා. බොහොම හිත් අමාරුවෙන් වීරසේන සර් මේ ප්‍රශ්නය ලොකු ඉස්කෝල මහත්තයට කිව්වා. ඉතින් ලොකු ඉස්කෝල මහත්තයා කිව්වේ මේ ටික.
" මහත්තයෝ, උගන්නන්න කලින් ළමයි ටික අඳුනගන්න. එතකොට මහත්තයට තේරෙයි ළමයි කොට්ටාස හතරක් ඉන්න බව. එක කොටසක් හංසයෝ වගේ. ඒ අය ඉන්නේ ටික දෙනෙක් උනත් ඒ අය ගැන මහත්තයා වැඩිය නොහිතුවට කමක් නැහැ. මොකද... හංසයෝ ඉතින් දියෙන් කිරි වෙන් කර ගන්නවා වගේ මහත්තයා උගන්වන දේ සාරය උරාගන්න දන්නවා. ඒ දක්ෂ දරුවන්ට මහත්තයා පොඩි මග පෙන්වීමක් කලාම ඇති.
තව කොටසක් ඉන්නවා මහත්තයෝ ගිරව් වගේ. මහත්තයා කියන කියන දේ පුනරුච්චාරනය කරනවා මිසක් ඒකෙ සාරය උරාගන්න දන්නේ නැහැ. ඉතින් මහත්තයට සිද්ද වෙනවා මේ ගිරව් ටික හංසයෝ කරන්න.
ඊලඟ කොටස මහත්තයෝ.. වතුර වත් කලාට රඳන්නේ නැති හිල් උන කළගෙඩි වගෙයි. මහත්තයා අඩුම තරමින් මේ කළගෙඩි ටික පාස්ස ගන්න වත් බලන්න.
අන්තිම කොටසට මොකද කරන්නේ කියන එක ගැන මහත්තයාම තීරණය කරන්න. මොකද ඒ අය තේ පෙරන වගෙයි. හැම වෙලේම රොඩු ටික ඉතිරි කරගෙන හොඳ හරිය පෙරලා අරිනවා."
ඕක තමයි ලොකු ඉස්කෝලෙ මහත්තයගෙ උපදේසෙ. ඉතින් වීරසේන සර් මේ දවස් වල අහස පොළොව ගැට ගගහ කල්පනා කරනවා අන්තිමට කිව්ව තුන් කොට්ටාසයම හංසයෝ කර ගන්නෙ කොහොමද කියලා. මොකද.. ඒකනේ සිදුකරගන්න ඕනේ හොඳම දේ. අනේ ඉතින් කාට හරි පුලුවන් නම් වීරසේන සර්ට උදව්වක් කරන්න.