"මරණයෙන් ඉක්බිති"

ලෙලදෙන සුදු කොඩිය
ගොක් වැල් හා සිනාසෙයි
සුදුවතින් සැරසී
නෑසියන් පෙලගැසී පැමිනෙයි

නිසලව දෙ අත් බැඳ
නෙතු පිය වසා තරකොට
මහත් සැනසීමෙන්
වැතිරී සිටිමි මම අද

මා නැතිවූ සොවින්
හඬයි වැළපෙයි නෙක දන
කියමින් ඔවුන් හට
අහිමි වූ දේ මා නොමැති සඳ

මල බෙර වැයෙන කල
දනිමි මා යායුතු බව
සැඳෑ කළුවර මැද
තනිව වැතිරෙමි
සොහොන් බිම මත

මොහොතකට පෙරදී
හැඬූ ඒ නෑසිය කැල
යලි එක්ව හිනැහී
කතා බහ අරඹනු ඇත

පුරුදු වේගෙන් යලි
ලෝකය ගලායනු ඇත
මා ගැන මතකයන්
කාලය මකා ලනු ඇත