සීතලට හීන් පිනි හිරි වැස්ස වැටෙනවා
කවුළු දොර ලඟ ඔබේ හිනා හඬ ඇසෙනවා
තත්පරෙන් තත්පරේ මතක පොත ඇරෙනවා
විදුලි ඉර සේ පෙනී ඡායාව මැකෙනවා
සිනා මුව මල් පිපී ලෝකයම දකිනවා
සිනා යට කඳුළු මල් ඉකි ගසා හඬනවා
සිය දහක් සෙනඟ මැද තනි කමක් හැඟෙනවා
යලි නො එන සිහිල් මද නලක සුව දැනෙනවා
සඳේ නැත සඳ එලිය ඝනදුරක වෙලෙනවා
අහිමි සුවඳක මතක මල් සුවඳ කියනවා
කඳුළු නිම්නයක තරු නැගේදෝ සිතෙනවා
හිතට හොර රහසේම චිතකයක් දැවෙනවා
කවුළු දොර ලඟ ඔබේ හිනා හඬ ඇසෙනවා
තත්පරෙන් තත්පරේ මතක පොත ඇරෙනවා
විදුලි ඉර සේ පෙනී ඡායාව මැකෙනවා
සිනා මුව මල් පිපී ලෝකයම දකිනවා
සිනා යට කඳුළු මල් ඉකි ගසා හඬනවා
සිය දහක් සෙනඟ මැද තනි කමක් හැඟෙනවා
යලි නො එන සිහිල් මද නලක සුව දැනෙනවා
සඳේ නැත සඳ එලිය ඝනදුරක වෙලෙනවා
අහිමි සුවඳක මතක මල් සුවඳ කියනවා
කඳුළු නිම්නයක තරු නැගේදෝ සිතෙනවා
හිතට හොර රහසේම චිතකයක් දැවෙනවා
පේමතෝ ජායතී සෝකෝ කියල කියනවනෙ. මේ කවි පංතියෙන් කියවෙන්නෙත් ඒ ගැන හරිම අපූරුවට. තම ආදරණීයයාගේ වියෝවෙන් සිතට දැනුනු සන්තාපය අපූර්ව ලෙස කවියට නඟල තියනව.
ReplyDeleteනුබේ සිත යට
ReplyDeleteදැවෙන චිතකය
සැනසිල්ල ගෙනේ මැයි
කඳුල පරදා හිනහෙන්න නුබ
දිනක සිත
හිනා වෙනවමයි....
ලස්සනයි මැණික්