"ගින්දර සමානයි???"

"නවරාත්‍රී උත්සවයත් ලඟයි" 
ඉන්දියන් මිතුරෙක් කිව්වෙ ලොකු සතුටකින්.
"ඔය ඉතින් අපේ රාවණ රජ්ජුරුවන්ට හැමෝම එකතු වෙලා දුන්නෙන් විදින දවස නේද" 
මගේ ප්‍රශ්නයට ඔහු මහ හයියෙන් හිනා වුනා.
"නැහැ නැහැ, ඉන්දියාවේ සමහර පළාත් වල විතරයි එහෙම කරන්නේ. රාවණ රජ්ජුරුවො කියල කියන්නෙ නරක, නපුර. එහෙම හිතලයි ඒ අය දුන්නෙන් විදින්නේ"
"ඉතින් දුන්නෙන් විද්දම නරක, නපුර නැති වෙනවද?"
"ඒක ඉතින් කතන්දරයක් විතරයිනෙ" 
ප්‍රභාන් මගේ මිතුරා බිම බලමින් පවසයි.
"ඔයාලට ඇත්තටම හිතන්නෙ නැද්ද කතන්දරයක් වුනත් රාවණ කියන්නෙ ගොඩක් ඥාණවන්ත දක්ෂ රජ කෙනෙක් කියල. සීතා පැහැර ගෙන ආවෙ ලක්ෂ්මන් අතින් රාවණගෙ සොයුරියට සිදුවුන අවමානයට පළිගැනීමක් විදියටනෙ. ඒත් සීතා කොයිතරම් සුන්දර කාන්තාවක් වුනත් ඇයට කිසි අතවරයක් රාවණා අතින් සිදු වුනේ නැහැනේ."
"ඔව් කතන්දරය කියවන වැඩි දෙනෙක් පිළිගන්නවා රාවණ කියන්නෙ ඥාණවන්ත රජ කෙනෙක් කියල. කොහොම වුනත් එයා සීතා පැහැර ගත්තනෙ. ඒත් ඔයා දන්නවද අර හනුමන්තා එයාගෙ වලිගෙන් මුලු ලංකාවම ගිනි තිබ්බ එක දැන් අපේ එදිනෙදා කතා බහේ තියන දේකට හැරිලා කියල.?"
"ඒ මොකද්ද?" 
මම යුහුසුළුව ඇසුවා.
"කවුරු හරි කෙනෙක් යම්කිසි වැඩක් පවරලා ඒ වැඩේ කෙරිලා නැති බව දැක්කම ඉතින් ගිනි පිටවෙනවනෙ. ඉතින් එහෙම වෙලාවක අපි කියනවා, හ්ම්.. ඔන්න වැඩේ නොකෙරුනොත් අරය ඇවිත් "ලංකාව" තියයි, කියල"
"හා  හා ඒ කියන්නෙ ඔයාල ලංකාවට දැන් කියන්නෙ ගින්දර කියලද?"
"අනේ සමාවෙන්න එහෙමම නෙවෙයි. ඒ කතාව ඉතින් ඇවිත් තියෙන්නෙ ඔය හනුමන්තගෙ ගිනි කෙලිය නිසා තමයි"
"ලංකාවටලු ගින්දර කියන්නේ??. අනේ හැබෑට හනුමන්තත් කරල තියන වැඩේ".  
අපි දෙන්නම එකතු වෙලා හිනාවකින් කතාව නිම කලා.