"සිත් පෑරේද රුපියල, රුපියල් දෙකට"

යාන්තමින් වේගය බාල කළ බස් රථයට ගොඩ වුනා විතරයි ආ වේගයෙන්ම එය ඉදිරියට ඇදෙන්න වුනා. රේස් යන බස් වල අපේ ජීවිතත් ඒ රේස් එකේම කොටසක් වෙලා. බසයට ගොඩ වෙලා බැරිවීමකින් වත් පය පැකිලුනොත් ඉතින් නතර වෙන්නෙ එහා ලෝකයේ. ඊලඟට සිද්ද වෙනවා මාරු කාසි හොයන්න. මගේ මුදල් පසුම්බියේ නම් එක කොටසක රුපියලේ, දෙකේ, පහේ මාරු කාසි නිතරම තියනවා. අවශ්‍ය මුදල අතට අරන් හිස ඔසවා බලන විට රතු පාටින් මුද්‍රණය කර බසයේ ඉදිරිපස අලවා තිබූ දෙයක් ඇස ගැ‍ටුනා.
"මාරු සල්ලි දෙයි නම් කොන්දොස්තරට
සිත් පෑරේද රුපියල රුපියල් දෙකට"
හ්ම්... ඒ කතාවත් ඇත්ත. ඒත් මට නිතරම හිතුන දෙයක් තමයි දවස් පතා මේ බස් රථ වල එකතු වන මාරු කාසි වලට මොකද වෙන්නේ කියන එක. හේතුව මේ කොන්දොස්තර වරු වැඩි දෙනෙක් අත බොහොම වෙලාවට ඉතිරි මුදල දෙන්න මාරු කාසි නැතිලු. ඉතිරි මුදල ඉල්ලා නොසිටියොත් බොහෝ විට එය නොලැබී යා හැකි ඉඩ වැඩියි. මේ තමයි ඉතින් බස් කොන්දොස්තරවරු වැඩි දෙනෙක් ගැන සාමාන්‍යයෙන් අහන්න ලැබෙනදේ. එහෙම නොවන අසාමාන්‍ය කතාත් තියනවා.
මෑත දිනකදි වෙනදා වගේම නියමිත මුදල ගානටම දීලා මම ටිකට් පත ලැබෙන තුරු බලා හිටියා.
"මිස්. රුපියල් විස්සක් මට දෙන්න"
ගානටම මුදල දුන්න එකේ තව රුපියල් විස්සක් මොකටද? මට එහෙම හිතුනා.
"ඉතින් මම සල්ලි ගානටම දුන්නනෙ?"
"කමක් නෑ මිස්. රුපියල් විස්සක් දෙන්නකො"
මොකටද ආයෙ සල්ලි කියල හිත හිතා මම තව රුපියල් විස්සක් ඔහු අතට දුන්නා.
ඔහු මගේ අත මුදලක් තබා ටිකට් පතදී ඉදිරියට ගියා.
සිදුව ඇතිදේ තේරුනේ ඔහු දුන් මුදල දෙස බැලීමේදී. රුපියල් විස්සක් කියල මම මුලින් දී තිබෙන්නේ අර දම්පාටට තියන අලුත් රුපියල් පන්සීයක්. මම ඔහු දෙස බලා සිටියා.  මගේ වැරදීම නිසා ඔහු අතට පත්වුන විස්සේ කෑලි විසිපහක්ම ආපසු මටදී මහ හඬින් නොනවත්වා කෑගසමින් ඔහු බසයට මිනිසුන් එකතු කරනවා. ඔහුගේ ඒ උත්සාහය ඔහු ඇතුලු තම දරු පවුල ජීවත් කරවීම වෙනුවෙන් විය හැකියි. වංක බවින් තොරව තම උත්සාහයෙන්, සිතට එකඟව තමන්ගෙන් යැපෙන්නන් ජීවත් කරවීමට ඔහු දරන වෙහෙස ඔහුට ආඩම්බරයක්වී ඇතැයි මට ඒ මොහොතේ සිතුනා. සාමාන්‍යයන් අතර ඔහු අසාමාන්‍යයෙක්ව සිටිමින් ඔහුගේ ‍රැකියාව කරන අනෙක් අය පිළිබඳ මගේ ආකල්පයද වෙනසකට හැරවූවා. සොයුර ඔබට ස්තුතියි.